
Γιατί όμως να πάμε στις ανατολικές τέχνες όταν στην Ελλάδα διαθέτουμε μία ολοκληρωμένη διδασκαλία από την αρχαιότητα ως σήμερα ;

Εντυπωσιακότατη πάντα η αρχαία Ελληνική φιλοσοφία όμως τώρα δημιουργείται το ερώτημα, γιατί να εμμείνουμε σε αυτή και να μην λάβουμε υπόψη μας την Ορθόδοξη διδασκαλία ως φυσικό απόγονο της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας εν ζωή ;
Οι προϋποθέσεις για την είσοδο της ψυχής στην αιώνια Βασιλεία του Θεού κατά την Ορθοδοξία είναι οι εξής:
Πρώτη είναι η ταπείνωση (το αντίθετο δηλαδή της υπερηφάνειας) χωρίς την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να φτάσει το θείο στοιχείο. Ο άνθρωπος δηλαδή πρέπει να είναι προσγειωμένος. Σύμφωνα με τους Άγιους Πατέρες όσο ο άνθρωπος ζει εγωκεντρικά και ανθρωποκεντρικά δεν μπορεί να αυτοτελειωθεί. Η θέωση οφείλεται στην αναγνώριση ότι κάθε αγαθό έχει πηγή τον αγαθό Θεό. Ο Εγωισμός για τους Πατέρες δεν μπορεί να οδηγήσει στην θέωση, όπως συμβαίνει με όλα τα ανθρωπιστικά (ουμανιστικά) μοντέλα. Η Ορθοδοξία είναι ένα θεανθρωποκεντικό σύστημα με Κύριο τον Ιησού Χριστό. Η αρχή λοιπόν αυτής της Οδού είναι η αναγνώριση ότι η Σωτηρία είναι στον Δημιουργό μας και όχι σε εμάς, συνεπώς οδηγούμαστε στην απάρνηση της εγωκεντρικής σκέψης, μέσα από μία διαρκώς ταπεινή θέση, η οποία αντλεί την δύναμη της από την Χάρη του ίδιου του Θεού. Από όλους τους καρπούς της ταπείνωσης ο μεγαλύτερος καρπός είναι η αγάπη, γιαυτό αν ο Χριστιανός αποκτήσει πραγματική αγάπη τότε έχει όλες τις αρετές. Αντιθέτως η φιλαυτία είναι η βάση για όλες τις κακίες.
Δεύτερη είναι η άσκηση ή "Πράξης" που σύμφωνα με τους πατέρες έχει στάδια. Εξασκούμαστε στην μετάνοια των σφαλμάτων της ζωής μας, με πολύ υπομονή και αγώνα και με αυτό το τρόπο καθαρίζουμε από τα πάθη. Η Ορθόδοξη εκκλησία κατά τους πατέρες αν παύσει να είναι ασκητική τότε παύει να είναι Ορθόδοξη και παύει να μετέχει της Θείας Χάρης. Ο πιστός καλλιεργείται πνευματικά, όπως ο αγρός, ώστε να μπορεί να καρποφορεί ο σπόρος του Λόγου του Θεού. Αν δεν καθαριστείς από τα πάθη, πως θα μετανοήσεις και πως θα αποκτήσεις τις αρετές ; Ο Κύριος είπε ότι «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βιάζεται καὶ οἱ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν». (Ματθ. ια´ 12). Όλα αυτά στο σύνολο τους αγιάζουν με την προσευχή προς τον Θεό. Οι καρποί της συνεχούς άσκησης και πράξης είναι η απόκτηση της εγκράτειας που οδηγεί στην ομοίωση με τους αγγέλους. Αντιθέτως η ακράτεια και η φιληδονία μας οδηγεί στην ομοίωση με τα ζώα.
Τρίτη προϋπόθεση για την είσοδο στην αιωνιότητα είναι η νοερά προσευχή και συμμετοχή στα άγια Μυστήρια. Τα άγια μυστήρια στα οποία πρέπει να συμμετέχει ο άνθρωπος με όλη του την πίστη είναι το άγιο Βάπτισμα το Χρίσμα, η εξομολόγηση, η Θεία ευχαριστία κτλ. Η νοερά προσευχή ή καρδιακή όπως λέγεται, είναι το «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν», είναι η προσευχή του Αγίου Όρους. Είναι η απλή ανθρώπινη παράκληση προς τον Κύριο που μας κάνει να συγκεντρωνόμαστε και να μην μας απασχολεί τίποτα, ούτε καλό ούτε κακό. Η καρδιακή προσευχή είναι ολόκληρη επιστήμη, ιερή τέχνη που περιγράφεται στην Φιλοκαλία και σε πολλά συγγράμματα των Πατέρων.
Όταν λοιπόν ο Χριστιανός προσεύχεται νοερά σε συμφωνία με τις άγιες εντολές, συμμετέχοντας στα μυστήρια και έχοντας ταπεινότητα και εγκράτεια που του εξασφαλίζει πνευματική καθαρότητα, τότε αξιώνεται βεβαίως με την εμπειρία της θείας Χάριτος και αρχίζει να γεύεται την γλυκύτητα της κοινωνίας του Θεού και το «γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι Χρηστὸς ὁ Κύριος» (Ψαλμ. λγ´ 9), δηλαδή την πρόγευση της αιώνιας ζωής σε αυτό το κόσμο.